Haakverslaving

Een collega vertelde mij dat ze veel aan het haken was. Ik beweerde bij hoog en laag dat dat echt niks voor mij was: "Dat kan ik echt niet!"
Toch wilde ik het wel eens proberen. Ik dook het internet op, op zoek naar filmpjes en patroontjes. Een haaknaald had ik nog wel liggen, al moest ik daar wel eerst flink naar zoeken. Wol kocht ik bij de wibra en ik kon van start. Ik probeerde van alles en ontdekte dat het toch wel leuk was.
Het eerste proeflapje werd een pannenlapje voor de kids en zo langzamerhand produceer ik steeds meer. Heerlijk onderuit op de bank met een haaknaald en wol.

Ondertussen had ik allerlei steken geprobeerd en verschillende proefdingetjes gemaakt. Tijd om met iets 'serieus' te beginnen. Ik zocht mooie wol uit bij de plaatselijke handwerkzaak en ging op zoek naar ideeën.
Zo maakte ik een sleutelkoord en een slinger met hartjes. Deze laatste was een huwelijkscadeautje voor mijn vriendin en haar man. In de hartjes zat het geld verstopt.

En zo word ik steeds enthousiaster en ben ik zelfs al lichtelijk verslaafd aan het raken. Het rokje hiernaast haakte ik voor dochterlief, een heerlijk relaxed patroon. Het dametje inclusief rokje op de foto krijgen was een lastigere klus. Maar zie hier... het resultaat.

Op dit moment ben ik bezig met een leuk vest (ook voor dochterlief) waarvan ik het patroon vond op internet. Ik hoop ook deze binnenkort weer te kunnen laten zien.

Daarna wordt het weer eens tijd om zoonlief te plezieren, want hij wil zóó graag een 'mega-toby-pak'! Mmm... dan moet toch de naaimachine ook maar weer eens tevoorschijn getoverd worden.



letters uit piepschuim

Vol goede voornemens voor het nieuwe jaar begon ik aan mijn nieuwe project: een budget-opknap-beurt van het kleinste kamertje.

Eerst moest er geverfd en behangen worden.
En daarna werd het tijd voor iets 'crea's' op de grote witte muur. Maar wat?!?!?! Ik bedacht dat het misschien leuk was om daar een tekst op te maken.
Op het internet kwam ik zag ik de tekst 'Live, Laugh, Love'. Die moest het worden!

De tekst was er, maar nu nog de uitvoering.

Vol goede moed dook ik de gamma in en kocht daar een houtplaat en een figuurzaag. Eenmaal thuis begon ik ijverig: de letters werden uitgeprint en uitgeknipt, vervolgens overgebracht op het hout en zagen maar.... Oeps, een beetje overmoedig, want al gauw kwam ik tot de ontdekking dat dìt dus echt geen klus voor mij is! De plaat ligt nu in de schuur te wachten op een ander doel en de figuurzaag ligt heerlijk in de gereedschapskist van manlief. Maar dat betekent ook dat ik dus nog geen letters op mijn muur had.

En toen viel er een tijdschrift op de mat. Daar stonden letters in van piepschuim. Zou dit wat voor mij zijn? Ik speurde opnieuw het internet af en las heel veel verschillende ervaringen. De één schreef dat het prima kon met een héél scherp mesje, een ander zei dat hoe je het ook deed, de altijd rommel in huis kreeg.

Maar ik las de oplossing, er zijn speciale zaagjes voor piepschuim. Nou wil het toeval dat wij vroeger thuis al zo'n zaagje hadden om 3d-kaartjes mee te maken. (dat ik niet eerder aan dat ding had gedacht)

En zo werden mijn letters een feit! In het echt zijn ze nóg leuker, want fotograferen is nog steeds geen talent van mij.